Een stamboom raad je niet: die onderzoek en begrijp je.
De vraag die er echt toe doet, is niet ‘wat komt uit het transgenerationele?’, maar:
‘welk concreet verhaal kunnen we herkennen?’
‘waarop reageren de gedragingen van vandaag?’
In het proces dat ik voorstel, zoeken we eerst naar patronen, ziektes, plaatsen, cycli, ongevallen, intergenerationele schulden, geweld, vernederingen, onrecht, beroepen, data en spanningen in relaties. Dat zijn allemaal sporen, nog geen antwoorden.
Twee voorbeelden van genogrammen die in consultatie werden uitgewerkt, met vervaagde namen om de vertrouwelijkheid te bewaren.
op volledige grootte bekijken
Want toeval is niet hetzelfde als samenhang.
Toeval opent alleen een deur. Daarna komt het echte werk: de samenhang.
Mijn aanpak wordt geleid door één vraag: is er een echte samenhang tussen het verhaal van uw voorouders en wat u vandaag beleeft?
Wanneer dezelfde conflicten, dezelfde verliezen, dezelfde angsten, dezelfde manier van omgaan met elkaar opduiken: dan begint het verhaal betekenis te krijgen.
Het doel is niet om schuldigen te vinden.
Het gaat erom te begrijpen welke (overbodige) aanpassing vandaag nog actief is, zodat ze niet langer tot uiting hoeft te komen.
Zolang die herinnering onbewust blijft, blijven we eraan gebonden en herhalen we het lijden. Wanneer we ze begrijpen, kunnen we haar eren door te leven wat onze voorouders niet konden leven.
Helen is niet vergeten wie ons voorging. Het is hun verhalen eren vanuit het leven.
Met andere woorden: het werk dat u aan uzelf doet, helpt uw voorouders en maakt de weg lichter voor uw nakomelingen.